Ile naprawdę kosztują nawyki z domowej gry: wyceniliśmy dziewięć wycieków preflop

Każda domowa gra ma swoich stałych bywalców. Jest gracz, który wyrównuje każde podbicie dwiema kartami w tym samym kolorze, bo “przecież są suited”. Jest taki, który po swoim podbiciu już nigdy nie folduje: “Już mam pieniądze w puli.” I jest taki, który na Big Blindzie folduje na każde podbicie, chyba że trzyma naprawdę mocną rękę.

Każdy przy stole ma swoje zdanie o tym, który z tych nawyków kosztuje pieniądze. My chcieliśmy liczb. Wzięliśmy więc dziewięć nawyków, które ciągle widzimy w domowych grach, zamieniliśmy każdy w dokładną regułę rozgrywania ręki i wyceniliśmy go na tle tego samego rozwiązania dla sześciu graczy, według którego Poker Sense ocenia twoje decyzje preflop.

Oto, ile kosztuje każdy z nich, jak to zmierzyliśmy, i jedno ważne zastrzeżenie, które warto przeczytać, zanim zaczniesz powtarzać te liczby znajomym przy następnej grze.

W skrócie

Koszty podajemy w big blindach (bb): big blind to większy z dwóch wymuszonych zakładów i standardowa jednostka w pokerze. W grze $1/$2 big blind to $2. “Na 100 rąk” oznacza na 100 rąk rozdanych tobie przy stole sześcioosobowym. Ostatnia kolumna to średni koszt nawyku za każdym razem, gdy faktycznie zmienia to, co robisz, i każda kwota “za każdym razem” w tym wpisie jest właśnie taką średnią: pojedyncze ręce kosztują więcej albo mniej.

Nawyk	Strata na 100 rąk	Za każdym razem, gdy zmienia twoją decyzję
Granie dowolnych dwóch kart suited	3.24bb (±0.05)	0.26bb
Granie dowolnego Ace’a	1.62bb (±0.04)	0.30bb
Zero foldów na 3-bet	od 0.66bb do 1.89bb	1.13bb
Fold z Big Blinda bez mocnej ręki	0.80bb (±0.01)	0.30bb
Otwieranie z dwóch pierwszych pozycji tak jak z Buttona	0.78bb (±0.06)	0.11bb
Fold na każdy 3-bet bez pary od Queens w górę albo Ace-King	od 0.46bb do 1.01bb	1.16bb
Wyczekiwanie na mocną rękę na Buttonie i na Small Blindzie	0.43bb (±0.03)	0.13bb
Samo wyrównywanie podbić z Small Blinda	0.27bb (±0.01)	0.32bb
Zero 3-betów bez pary od Queens w górę albo Ace-King	0.09bb (±0.02)	0.04bb

Liczba w nawiasie to jeden błąd standardowy, czyli miara tego, jak bardzo oszacowanie może odbiegać od prawdziwej wartości; następna sekcja wyjaśnia go, a także dwa wiersze z niższym i wyższym oszacowaniem. Niektóre nawyki się pokrywają, bo ręka z Ace’em suited jest zarazem suited i ma Ace’a, więc nie sumuj wierszy.

Jak je wyceniliśmy

Poker Sense ocenia twoje decyzje preflop według rozwiązania dla pokera na sześciu graczy, ze 100 big blindami w każdym stacku i bez rake’u, czyli prowizji, którą kasyno pobiera z każdej puli. Zbudował je solver, czyli program, który wyznacza zbalansowaną strategię, której nie da się pokonać, a nasz wpis o solverach wyjaśnia, jak to działa. Dla każdej ręki startowej w każdej decyzji przed flopem, którą obejmuje, rozwiązanie zapisuje dwie rzeczy: jak często wybiera każdą akcję i ile każda akcja jest warta. Tę wartość nazywamy wartością oczekiwaną akcji, w skrócie EV: to średni wynik tej decyzji w big blindach, uśredniony po wszystkich sposobach, na jakie może się potoczyć reszta rozdania.

Dzięki temu wycena nawyku to prosta arytmetyka. Każdy nawyk zapisaliśmy jako dokładną regułę: które ręce przechodzą z której akcji do której. “Granie dowolnego Ace’a” oznacza, że każda ręka z Ace’em, którą rozwiązanie folduje, zostaje zamiast tego podbita albo wyrównana. Dla każdej z tych rąk koszt to EV tego, co robi rozwiązanie, minus EV tego, co robi nawyk. Potem uśredniliśmy wynik po rękach, które docierają do każdego spotu, nadaliśmy każdemu spotowi wagę według tego, jak często pojawia się przy stole sześcioosobowym, i podaliśmy wynik na 100 rąk.

O tej metodzie warto wiedzieć trzy rzeczy.

Każdy nawyk wyceniamy osobno. Nawyk zmienia jedną decyzję. Wszystko, co dzieje się potem, zarówno po twojej stronie, jak i u pozostałych graczy, jest rozgrywane tak, jak zagrałby solver. Prawdziwi gracze, którzy mają jeden z tych nawyków, zwykle mają też kilka innych.

Każde EV ma błąd standardowy. EV w rozwiązaniu pochodzą z symulacji, w której każda ręka jest rozgrywana do końca co najmniej 10 000 razy, więc każde z nich jest oszacowaniem, a jego błąd standardowy mówi, jak bardzo może odbiegać od prawdziwej wartości. Nawyk podajemy tylko wtedy, gdy jego koszt jest znacznie większy od tego błędu standardowego, a każdy nawyk w tabeli kosztuje co najmniej sześć błędów standardowych.

Dwa z nawyków mają niższe i wyższe oszacowanie. 3-bet to ponowne podbicie: trzeci zakład w rozdaniu, jeśli za pierwszy uznać big blinda. Rozwiązanie mówi nam, jak często Big Blind odpowiada 3-betem na twoje podbicie. Nie obejmuje tego, co robią gracze, którzy jeszcze nie działali, po 3-becie z dowolnej innej pozycji, więc dla tych spotów znamy tylko górną granicę tego, jak często się pojawiają. Niższe oszacowanie uwzględnia wyłącznie 3-bety Big Blinda. Wyższe uwzględnia każdy 3-bet tak, jakby pojawiał się tak często, jak to tylko możliwe. Oba mają błąd standardowy 0.01bb lub mniejszy. Podany obok nich koszt za każdym razem dotyczy 3-betów Big Blinda.

Ważne zastrzeżenie: zbalansowany przeciwnik

Każda liczba w tym wpisie to koszt nawyku w grze z kimś, kto gra strategią solvera i nigdy się do ciebie nie dostosowuje. Nikt w twojej domowej grze tak nie gra.

To ma znaczenie. Przeciwko graczowi, który wyrównuje wszystko, niektóre z tych nawyków kosztują mniej, a niektóre więcej, a dostosowywanie gry tak, by wykorzystać błędy konkretnego gracza, to osobny temat, który omawiamy we wpisie GTO czy gra eksploatacyjna. Traktuj te liczby jako cenę każdego nawyku w starciu z mocną, zbalansowaną grą. To uczciwa miara tego, jak daleko nawyk odciąga cię od dobrego pokera. Nie jest to prognoza tego, ile ten nawyk będzie cię kosztował w czwartkowy wieczór przy twoim stole.

Nawyki po kolei

Granie dowolnych dwóch kart suited

Nawyk: gdy wszyscy przed tobą sfoldowali, podbijasz każdą rękę suited, a gdy jeden gracz podbił i wszyscy pozostali do tej pory sfoldowali, wyrównujesz każdą ręką suited, którą solver by sfoldował.

Koszt: 3.24bb na 100 rąk, najdroższy nawyk, jaki wyceniliśmy. Zmienia twoją decyzję mniej więcej 12 razy na każde 100 rąk, po 0.26bb za każdym razem.

To, że obie karty są w jednym kolorze, ma swoją wartość. Jak wyjaśnia nasz wpis o rękach suited i offsuit, dodaje to ręce kilka punktów procentowych szans, a to wystarczy, żeby niektóre ręce graniczne stały się dobre. Nie wystarczy jednak, żeby z Nine-Three zrobić rękę wartą gry. Większość kosztu bierze się z wyrównywania podbić: wyrównanie podbicia ręką suited, którą solver folduje, kosztuje średnio 0.42bb, a podbicie taką ręką, gdy wszyscy przed tobą sfoldowali, średnio 0.16bb.

Granie dowolnego Ace’a

Nawyk: gdy wszyscy przed tobą sfoldowali, podbijasz każdą rękę z Ace’em, a gdy jeden gracz podbił i wszyscy pozostali do tej pory sfoldowali, wyrównujesz każdą ręką z Ace’em, którą solver by sfoldował.

Koszt: 1.62bb na 100 rąk, po 0.30bb za każdym razem, gdy zmienia twoją decyzję.

Kłopot ze słabym Ace’em, takim jak Ace-Four offsuit (karty w dwóch różnych kolorach), polega na pozostałych Aces. Gdy trafisz parę Aces, gracz, który podbił, często ma lepszego Ace’a, Ace-Queen albo Ace-King, a wyczekana para staje się ręką, która kosztuje cię najwięcej. I znowu drogie jest wyrównywanie: wyrównanie podbicia ręką z Ace’em, którą solver folduje, kosztuje średnio 0.52bb, a podbicie nią, gdy wszyscy przed tobą sfoldowali, średnio 0.11bb.

Zero foldów na 3-bet

Nawyk: podbijasz, jeden gracz przebija, a wszyscy pozostali foldują, ty zaś zawsze co najmniej wyrównujesz. “Już mam pieniądze w puli.”

Koszt: od 0.66bb do 1.89bb na 100 rąk i 1.13bb za każdym razem, gdy zmienia twoją decyzję wobec 3-betu Big Blinda.

Żetony z twojego podbicia nie są już twoje. Są w puli bez względu na to, co zrobisz dalej, a jedyne pytanie brzmi, czy wyrównanie 3-betu przyniesie zysk od tego momentu. Ze słabszymi rękami, którymi podbijasz, nie przyniesie. Zależnie od tego, kto podbił, a kto zagrał 3-bet, wyrównanie, którego solver by nie zrobił, kosztuje średnio od 0.63bb do 1.66bb. Zdarza się to rzadziej niż nawyki wyżej w tabeli: Big Blind odpowiada 3-betem na twoje podbicie mniej więcej raz na 100 rąk.

Fold z Big Blinda bez mocnej ręki

Nawyk: na Big Blindzie, gdy jeden gracz podbija, a wszyscy pozostali foldują, grasz tylko ręce, które solver podbija co najmniej w połowie przypadków z pozycji, która działa pierwsza, zwanej Under the Gun (UTG), a całą resztę foldujesz.

Koszt: 0.80bb na 100 rąk, po 0.30bb za każdym razem, gdy foldujesz rękę, którą solver by zagrał.

Big Blind ma w puli całego big blinda, jeszcze zanim rozdano karty, więc wyrównanie podbicia kosztuje tam mniej niż gdziekolwiek indziej przy stole. Dlatego solver gra z Big Blinda tak wiele rąk i właśnie o tym jest nasz przewodnik po blindach. Przeciwko podbiciu z Buttona każda sfoldowana ręka, którą solver gra, kosztuje cię średnio 0.26bb. Przeciwko podbiciu z Small Blinda to 0.44bb.

Otwieranie z dwóch pierwszych pozycji tak jak z Buttona

Nawyk: z dwóch pierwszych pozycji, czyli z Under the Gun i z Hijacka (pozycji tuż za nim), otwierasz, czyli podbijasz, gdy wszyscy przed tobą sfoldowali, dokładnie tak, jak solver otwiera z Buttona, czyli miejsca, które po flopie działa ostatnie.

Koszt: 0.78bb na 100 rąk, ale tylko 0.11bb za każdym razem.

Pojedynczo to jeden z najtańszych błędów w całej tabeli i zarazem jeden z najczęstszych: zmienia twoją decyzję mniej więcej 7 razy na każde 100 rąk. Zbyt luźne podbicie z wczesnej pozycji samo w sobie rzadko dużo kosztuje. To mały wyciek, który powtarza się w każdej orbicie, czyli przy każdym okrążeniu stołu, i właśnie dlatego uzbiera się z niego większa część big blinda na 100 rąk.

Fold na każdy 3-bet bez pary od Queens w górę albo Ace-King

Nawyk: odwrotność nawyku, by nigdy nie foldować. Podbijasz, jeden gracz przebija, a wszyscy pozostali foldują, ty zaś foldujesz wszystko oprócz Aces, Kings, Queens i Ace-King.

Koszt: od 0.46bb do 1.01bb na 100 rąk i 1.16bb za każdym razem wobec 3-betu Big Blinda.

Za każdym razem, gdy do tego dochodzi, zbyt częsty fold na 3-bet kosztuje mniej więcej tyle samo, co zbyt częste wyrównywanie. Jeśli foldujesz Jacks na każdy 3-bet, bo “oni zawsze to mają”, rozwiązanie się z tym nie zgadza: nigdy nie folduje Jacks na 3-bet, bez względu na to, z której pozycji pada.

Wyczekiwanie na mocną rękę na Buttonie i na Small Blindzie

Nawyk: gdy wszyscy foldują do ciebie na Buttonie albo na Small Blindzie, podbijasz dokładnie tak, jak solver podbija z Under the Gun.

Koszt: 0.43bb na 100 rąk, po 0.13bb za każdym razem.

Na Buttonie za tobą zostają do działania już tylko dwa blindy, a na Small Blindzie tylko Big Blind. Podbicie wygrywa tam pulę od razu na tyle często, że mnóstwo zwyczajnych rąk przynosi zysk, a foldując je w oczekiwaniu na coś lepszego, oddajesz ten zysk. Jak wyjaśnia nasz wpis o pozycji, miejsce przy stole znaczy tyle samo co karty.

Samo wyrównywanie podbić z Small Blinda

Nawyk: na Small Blindzie, w obliczu pojedynczego podbicia, gdy wszyscy pozostali do tej pory sfoldowali, nigdy nie przebijasz. Każdą rękę, z którą solver zagrałby 3-bet, zamiast tego tylko wyrównujesz.

Koszt: 0.27bb na 100 rąk, po 0.32bb za każdym razem.

Wyrównanie z Small Blinda daje Big Blindowi za tobą tanią okazję, żeby dołączyć do rozdania, a do jego końca na każdej ulicy akcja będzie się zaczynać od ciebie. 3-bet każe podbijającemu zapłacić więcej za zobaczenie flopa i często wygrywa pulę jeszcze przed flopem.

Zero 3-betów bez pary od Queens w górę albo Ace-King

Nawyk: w obliczu pojedynczego podbicia, gdy wszyscy pozostali do tej pory sfoldowali, 3-betujesz tylko pary od Queens w górę i Ace-King, a każdą inną rękę, którą solver 3-betuje, tylko wyrównujesz.

Koszt: 0.09bb na 100 rąk, po 0.04bb za każdym razem. Tak mało, że ledwo to widać.

Temu nawykowi warto przyjrzeć się drugi raz, bo wcale nie mówi on, że 3-bet blefy nie mają znaczenia. Z większością rąk, które 3-betuje, solver stosuje strategię mieszaną: czasem je 3-betuje, a czasem wyrównuje. Przeciwko zbalansowanemu przeciwnikowi oba te wybory są warte niemal dokładnie tyle samo. Wartość 3-betu słabszą ręką polega na tym, że trudniej cię rozczytać. Przy prawdziwym stole gracz, który 3-betuje wyłącznie pary od Queens w górę i Ace-King, zostaje rozszyfrowany: gdy stół już wie, co oznacza jego 3-bet, pozostali foldują ręce, które by mu zapłaciły, a jego najlepsze ręce wygrywają mniej. Nasza metoda zakłada przeciwnika, który nigdy się nie dostosowuje, więc tego kosztu nie widzi. Twoi znajomi przy stole go zauważą.

Open limp: drogi, ale nie ma go w tabeli

Open limp, czyli samo wyrównanie big blinda, gdy wszyscy przed tobą sfoldowali, to najczęstszy nawyk w każdej domowej grze, a przy tym kosztowny. Przeciwko zbalansowanej grze limp poza Small Blindem niemal nigdy nie jest wart tyle, co lepsza z dwóch pozostałych opcji, podbicie czy fold tą samą ręką, i właśnie dlatego solvery, którym wolno otwierać limpem, robią to tam tak rzadko. Nie znaczy to, że każdy limp przynosi stratę: zalimpuj z parą Aces, a zwykle i tak wygrasz pieniądze, tylko mniej, niż dałoby podbicie. Nasz wpis o limpowaniu wyjaśnia dlaczego.

Nie ma go w tabeli, bo jego cena zależy od wszystkich pozostałych graczy. Koszt limpu wynika z tego, co zrobi dalej reszta stołu: kto podbije za tobą, ilu graczy dołączy z wyrównaniem i jak te zatłoczone pule rozegrają się po flopie. Pule z co najmniej trzema graczami to najtrudniejsza dla solverów część pokera, a rozwiązanie, na którym opiera się trening w Poker Sense, całkowicie pomija open limp, na każdej pozycji. Bez EV limpu nie ma czego odjąć, a nie będziemy podawać liczby, której nie potrafimy uzasadnić.

Co mówią liczby

Małe, ale częste, kosztuje więcej niż duże, ale rzadkie. Gdy nigdy nie foldujesz na 3-bet, za każdym razem, gdy ten nawyk zmienia twoją decyzję, płacisz ponad cztery razy więcej niż przy graniu dowolnych dwóch kart suited. Ale nawyk z kartami suited zmienia twoją decyzję mniej więcej 12 razy na każde 100 rąk, więc nawet wyższe oszacowanie nawyku z 3-betem, 1.89bb na 100 rąk, jest wyraźnie niższe niż 3.24bb nawyku z kartami suited. W grze $1/$2 te 3.24 big blinda na 100 rąk to około $6,50 na każde 100 rąk.

Wyrównywanie kosztuje więcej niż otwieranie. Zarówno przy rękach suited, jak i przy rękach z Ace’em większość kosztu bierze się z wyrównywania podbić, a każde wyrównanie kosztuje średnio od dwóch do pięciu razy więcej niż każde dodatkowe otwarcie. Gdy wszyscy przed tobą sfoldowali, a ty podbijasz, wszyscy za tobą też mogą sfoldować. Gdy wyrównujesz podbicie, wkładasz pieniądze przeciwko graczowi, który już pokazał siłę.

Oba kierunki kosztują. Gdy nigdy nie foldujesz na 3-bet i gdy foldujesz na prawie każdy, płacisz za każdym razem mniej więcej tyle samo. Lekarstwem na jeden wyciek nie jest popadnięcie w przeciwną skrajność.

Gdzie w tym wszystkim jest Poker Sense

Każdy spot z tego wpisu, od podbicia, gdy wszyscy przed tobą sfoldowali, po grę przeciwko 3-betowi, Poker Sense rozdaje ci na treningu i ocenia według tego samego rozwiązania w chwili, gdy podejmujesz decyzję. Gdy ocena cię zaskoczy, dotknij “Zapytaj dlaczego”, a coach wyjaśni, dlaczego solver gra tę rękę w ten sposób z tej pozycji. Trening preflop jest dostępny w darmowym planie: 20 rąk i 3 rozmowy coachingowe dziennie.

Podsumowanie

Nawyk, który w skali wieczoru kosztuje najwięcej, to ten, który powtarza się w każdej orbicie: granie dowolnych dwóch kart suited. Nawyki, które kosztują najwięcej za każdym razem, to te dwa, które dotyczą gry przeciwko 3-betowi: zbyt częste wyrównywanie i zbyt częsty fold. A nawyk, który wygląda na najmniej zbalansowany, czyli rezygnacja z 3-betów słabszymi rękami, przeciwko zbalansowanemu przeciwnikowi prawie nic nie kosztuje. Jego cenę płaci się przy prawdziwym stole, gdy znajomi to zauważą.

Każda liczba w tym wpisie to cena w grze przeciwko zbalansowanemu przeciwnikowi, który nigdy się nie dostosowuje, przy czym każdy nawyk wyceniono osobno. Ale jeśli przed następną grą masz poprawić jedną rzecz, niech to będzie ta: gdy solver sfoldowałby rękę suited albo słabą rękę z Ace’em, przestań wyrównywać nią podbicia.