Dlaczego 6-max 100bb? Standard, który obejmuje twoją domową grę

To druga orbita twojej piątkowej gry $1/$2, ośmiu graczy stłoczonych przy stole zbudowanym dla sześciu, gdy twój kumpel Mike wyciąga na telefonie wykres zakresu – siatkę pokazującą, jakimi rękami startowymi grać z danego miejsca – i ogłasza, że Ace-Ten offsuit (dwa różne kolory) to fold z miejsca, na którym siedzisz. Ktoś po drugiej stronie stołu się nie zgadza: “To wykres na sześciu graczy. Jest nas ośmiu.” Mike nie ma odpowiedzi. Nikt inny też nie, więc rozdaje się kolejną rękę, a pytanie zostaje porzucone.

To dobre pytanie z prawdziwą odpowiedzią. Niemal każdy wykres, solver i narzędzie treningowe w pokerze, w tym Poker Sense, są zbudowane wokół jednej konkretnej gry: sześciu graczy, każdy ze stackiem 100 big blindów. Ten wpis opowiada o tym, dlaczego ta gra stała się standardem, gdzie ten standard się kończy i ile z niego przetrwa podróż do stołu, przy którym siedzi siedem, osiem lub dziewięć osób. Większość przetrwa, z kilkoma wyjątkami, które nazwiemy.

Co oznacza “6-max 100bb”

Six-max to stół z maksymalnie sześcioma miejscami. Idąc zgodnie z ruchem wskazówek zegara od pierwszego gracza do działania przed flopem, są to: Under the Gun (UTG), Hijack (HJ), Cutoff (CO), Button (BTN), Small Blind (SB) i Big Blind (BB). Jeśli te nazwy są dla ciebie nowe, nasz przewodnik po pozycjach omawia wszystkie sześć. Wersja w jednym zdaniu: button działa jako ostatni po flopie, blindy wkładają pieniądze, zanim zobaczą swoje karty, a miejsca pomiędzy nimi grają luźniej, im bliżej buttona siedzą.

Big blind to większy z dwóch wymuszonych zakładów, które otwierają każdą rękę, i to pokerowa jednostka miary: przy $1/$2 jeden big blind to $2, więc stack 100 big blindów, zapisywany jako 100bb, to $200. Połącz oba elementy, a “6-max 100bb” nazywa kompletną grę: sześć miejsc, $200 przed każdym graczem. To gra, którą stoły cash online oferują domyślnie, gra, którą zakładają publikowane wykresy, i gra, w którą wymierzono solvery.

Dlaczego sześć miejsc stało się standardem

To tam są decyzje. Stół z dziewięcioma graczami to stół, przy którym większość ludzi przez większość czasu folduje. Z pierwszego miejsca, z ośmioma graczami wciąż do działania, zdyscyplinowany gracz otwiera z grubsza jedną ręką na dziesięć. Zetnij stół do sześciu, a zakres z każdego miejsca się poszerza: solidny 6-max UTG otwiera z grubsza 15% rąk, a button otwiera 40% lub więcej. Więcej rozegranych rąk na miejsce oznacza więcej flopów, więcej turnów, więcej riverów i więcej trudnych decyzji postflopowych, które oddzielają wygrywających graczy od tych wychodzących na zero.

To właśnie jest cash online. Gdy pokoje pokerowe online uczyniły stoły sześcioosobowe swoim głównym produktem cash, gracze, którzy rozegrali najwięcej rąk i najwięcej się uczyli, wszyscy grali 6-max. Tam, gdzie był wolumen, podążała za nim praca nad strategią.

To gra, którą zmapowały solvery. Solver potrzebuje zakresów startowych – zakres to cały zbiór rąk, jakie gracz mógłby trzymać, biorąc pod uwagę sposób, w jaki rozegrano dotychczasową rękę – zanim cokolwiek policzy, a zakresy preflopowe, które policzono i opublikowano jako pierwsze, były sześcioosobowe. Narzędzia postflopowe odziedziczyły te zakresy jako swoje dane wejściowe. Dekadę później “solver mówi” niemal zawsze znaczy “solver, dla gry sześcioosobowej, mówi.”

Dlaczego 100 big blindów

Głębokość stacka to druga połowa nazwy i ma znaczenie, bo decyduje, ile ulic prawdziwego stawiania może pomieścić ręka.

Miarą jest stack-to-pot ratio, czyli SPR: pieniądze pozostałe za graczem podzielone przez pieniądze na środku stołu. W puli single-raised przy 100bb – jeden raise, jeden call, reszta poza grą – pula na flopie wynosi około pięciu i pół big blinda, z około dziewięćdziesięcioma siedmioma i pół za sobą, czyli SPR blisko 18. To miejsce na zakład na flopie, większy na turnie i prawdziwą decyzję na riverze, z mnóstwem stacka wciąż do stracenia. W puli 3-bet (raise i re-raise, gdzie re-raise to trzeci zakład ręki, licząc big blind jako pierwszy), pula na flopie to około 24 big blindy przeciwko 88 za sobą, a zakłady normalnej wielkości na trzech ulicach wkładają cały stack do środka. W puli 4-bet, z grubsza 56 na środku i 72 za sobą, rozstrzyga to jeden lub dwa zakłady. Nasz przewodnik po rodzajach puli opisuje, co każda z nich robi z twoją ręką; chodzi tu o to, że przy 100bb wszystkie trzy geometrie są żywe, a każda ulica każdej z nich wciąż zawiera decyzję wartą przestudiowania.

Płytsze i głębsze stacki to warianty, nie inne gry. Wejdź do gry z 40bb, a to ta sama gra, tylko z zakończeniem przesuniętym bliżej: pula 3-bet to już niemal decyzja all-in. Wejdź z 200bb, a zakończenie odsuwa się dalej. 100bb to głębokość, przy której cała gra jest w grze naraz, dlatego to najlepsza klasa do nauki – i, nieprzypadkowo, zwykły maksymalny buy-in przy stole cash online.

Twój stół dziewięcioosobowy to stół sześcioosobowy z trzema dodatkowymi miejscami

Stół dziewięcioosobowy ma te same sześć miejsc, co stół 6-max, plus trzy wczesne miejsca przed nimi. Nazwy wczesnych miejsc różnią się w zależności od gry (UTG, UTG+1 i UTG+2 to zestaw powszechny, a czwarte miejsce nazywa się Lojack, czyli LJ), i nie musisz zapamiętywać żadnej z nich. Liczy się liczenie miejsc od buttona, bo odległość miejsca od buttona mówi ci, ilu graczy wciąż będzie musiało zadziałać po tobie.

W grze sześcioosobowej UTG siedzi trzy miejsca na prawo od buttona, z pięcioma graczami za sobą. Przy dziewięciu miejscach gracz trzy miejsca na prawo od buttona to Lojack, i Lojack też ma pięciu graczy za sobą. Więc Lojack to 6-max UTG pod inną nazwą, a niektórzy gracze sześcioosobowi właśnie tak go nazywają. Hijack jest dwa miejsca na prawo od buttona przy obu stołach, cutoff jest jedno, a blindy to blindy. Sześć z twoich dziewięciu miejsc to miejsca sześcioosobowe, z tą samą liczbą graczy za sobą.

Trzy dodatkowe miejsca to tam, gdzie żyje różnica, i wyrażają ją głównie foldując. Gdy pierwsze trzy miejsca foldują – co, jeśli grają sensownie, dzieje się przez większość czasu – pozostała ręka jest ręką sześcioosobową. Sfoldowane do Lojacka, z pięcioma jeszcze do działania, to spot 6-max UTG. Sfoldowane do hijacka, z czterema jeszcze do działania, to spot 6-max hijack. Wykres, który czytał Mike, to właściwy wykres dla sześciu z twoich dziewięciu miejsc. W praktyce:

Bierz wykres miejsce za miejscem od Lojacka wzwyż. Sfoldowane do ciebie na Lojacku, hijacku, cutoffie, buttonie lub small blindzie: użyj zakresu 6-max dla miejsca z tą samą liczbą graczy za tobą. (Sfoldowane do big blinda, nie ma decyzji: wygrywasz blindy.) W obliczu raise’u z jednego z tych miejsc, odpowiedź 6-max na open to też twoja odpowiedź, o ile raise jest zbliżony do wielkości, jaką zakłada wykres: dwa i pół big blinda, $5 przy $1/$2. Open w domowej grze do $12 czy $15 to inna cena przeciwko innemu zakresowi, a korekta to wyrównywać mniej i foldować więcej.

Nie przenoś zakresu 6-max UTG na pierwsze trzy miejsca. Z UTG przy stole dziewięcioosobowym masz za sobą ośmiu graczy, nie pięciu, a każdy dodatkowy gracz to kolejna szansa, że ktoś obudził się z ręką. Zakres 6-max UTG to najszerszy, jaki powinieneś grać z tych miejsc – sufit, nie szablon – a z samego pierwszego miejsca chcesz zauważalnie mniej niż to, przycinając zakres od dołu w górę.

Szanuj wczesne raise’y bardziej niż robi to wykres. Odpowiedzi wykresu na sytuację “w obliczu raise’u” zakładają, że raisujący miał zakres 6-max. Raise z UTG przy dziewięciu graczach pochodzi z ciaśniejszego zakresu, więc gdy odpowiedź 6-max na open to marginalny call, ta sama ręka przeciwko openowi z jednego z trzech dodatkowych miejsc to fold.

Jeden drobny druk. Gdy czterech graczy sfolduje przed tobą, ręce, które sfoldowali, były w większości słabe, co sprawia, że niewidziane karty mają odrobinę większy udział Aces i Kings niż świeża talia. Gracze nazywają to efektem bunching. Jest prawdziwy i na tyle mały, że sześcioosobowa odpowiedź jest trafna z dokładnością do włoska.

Ręka, która nie wie, ile miejsc jest przy stole

Rozdajmy jedną rękę. Dziewięcioosobowy stół, $1/$2, każdy blisko $200, czyli 100 big blindów. UTG, UTG+1, UTG+2 i Lojack foldują. Jesteś na hijacku z Ace kier i Queen trefl, Ace-Queen offsuit. Czterech graczy wciąż do działania: cutoff, button, small blind, big blind.

6-maxowy hijack ma dokładnie jedno miejsce sfoldowane przed sobą i dokładnie te cztery miejsca za sobą. Cztery foldy przy twoim stole zamiast jednego nie zmieniają tego, kto zostaje do działania, ile jest w puli ani jak głęboko gra ktokolwiek. To decyzja sześcioosobowa, a Ace-Queen to wygodny raise z hijacka przy obu stołach.

Robisz $5, dwa i pół big blinda. Cutoff, button i small blind foldują, a big blind, który ma już $2 w środku, wyrównuje kolejne $3. Pula wynosi $11: twoje $5, $5 big blinda i martwy $1 small blinda. Każdy z was ma $195 za sobą. W big blindach to pula 5.5bb ze 97.5bb za sobą – dokładnie ta sama pula single-raised hijack kontra big blind, którą studiuje solver, co do żetonu. (Traktujemy cztery wczesne foldy jako niemówiące ci niczego, co, pomijając bunching, jest dokładnie tym, co ci mówią.)

Flop przychodzi Ace pik, Eight karo i Four trefl: trzy różne kolory, więc żaden flush draw nie jest możliwy, a rozstaw wysokości zostawia tylko gutshoty, czyli te, które potrzebują jednej dokładnej wysokości, żeby się dopełnić, cztery karty w talii. Sflopowałeś top pair – sparowałeś Ace’a, najwyższą kartę na boardzie – z kickerem Queen, kartą poboczną, która rozstrzyga remisy między dwoma graczami trzymającymi tę samą parę. Big blind checkuje do ciebie.

Twoje opcje to te, które waży solver: check, mały zakład za około jedną trzecią puli (odrobinę poniżej $4, powiedzmy $4), albo większy za około trzy czwarte (około $8). Cokolwiek wybierzesz i cokolwiek zrobi potem big blind, każda decyzja stąd do rivera jest taka, na którą solver odpowiada dla tej puli, tych dwóch zakresów i tego flopu: check-raise, przed którym możesz stanąć, karta turnu, zakład na riverze. Jak często stawiać tę rękę i jakim sizingiem, to jest to, co ćwiczyłbyś w aplikacji; chodzi dziś o to, że odpowiedź jest taka sama przy twoim stole, jak przy stole online sześcioosobowym. Żadna z tych map nie ma kolumny na to, ile miejsc miał stół.

A co do Ace-Ten offsuit Mike’a: to zależy, które to miejsce, i to była odpowiedź od samego początku. Od hijacka wzwyż, odpowiedź wykresu jest odpowiedzią. Z jednego z trzech dodatkowych miejsc to fold, bez względu na to, jak koloruje to sześcioosobowy wykres.

Gdzie standard się kończy

Mapa solvera dotyczy jednej gry, a po flopie to mapa heads-up: jeden raisujący przeciwko jednemu callującemu. To nie jest dziwactwo konkretnego narzędzia. Rozwiązywanie pul z trzema lub więcej graczami jest ogromnie trudniejsze niż rozwiązywanie tych heads-up, i niemal cała praca solverów kończy się na dwóch. Więc cztery sytuacje, które stale zdarzają się w domowych grach, leżą poza krawędzią mapy, i w każdej z nich lepiej posłuży ci praktyczna zasada niż wykres narysowany dla innego spotu.

Pule multiway. Trzech lub więcej graczy widzi flop. Każdy dodatkowy gracz to kolejny zakres, który mógł trafić board, więc wartość ręki zależy dużo bardziej od tego, co może pobić na showdownie, a dużo mniej od tego, co zakład mógłby wyfoldować. Zasada: stawiaj swoje silne ręce dla wartości, checkuj niemal wszystko inne i niemal nigdy nie blefuj. Jedna para, w tym top pair, kurczy się z każdym dodatkowym graczem; drawy do najlepszej możliwej ręki rosną, bo więcej graczy oznacza więcej ludzi, którzy ci zapłacą, gdy się dopełni.

Pule z rodziną limperów. Limping to wyrównanie big blinda przed flopem zamiast podbicia, a rząd limperów to sposób, w jaki zaczyna się wiele rąk w domowej grze. W obliczu takiego rzędu opcje solvera to fold, dołączyć limpem albo podbić, a gdy podbija, podbija mocno: cztery big blindy plus jeden więcej za każdego limpera, więc trzech limperów oznacza raise do siedmiu big blindów, $14 w grze $1/$2. Gdy jednak pula limped dociera do flopu, jesteś poza mapą. Pula jest mała, zakres nikogo nie zawiera rąk, które zwykle grają główną rolę, a to śmieciowe ręce są tymi niebezpiecznymi; sekcja o puli limped w naszym przewodniku po rodzajach puli ma pełny obraz. Zasada: graj o małą pulę, stawiaj dobrą rękę dla wartości, nie zakochując się w niej, i traktuj raise poważnie.

Krótkie stacki po rebuyu. Ktoś traci stack i robi rebuy za $60, czyli 30 big blindów, a gra przeciwko temu graczowi to teraz gra na 30bb, bo w każdej puli liczy się mniejszy stack, zwany efektywnym stackiem. Standard zakłada 100. Zasada: im płytszy efektywny stack, tym bardziej ręka jest rozstrzygana przed flopem. Przeciwko krótkiemu stackowi ręce robiące jedną silną parę (duże pary, Ace-King, Ace-Queen) rosną na wartości, a ręce, które muszą coś trafić (małe pary, suited connectory), tracą na wartości, bo nie ma stacka do wygrania, gdy już się dopełnią. Poniżej około 40 big blindów traktuj pulę 3-bet jak pulę all-in, bo niemal nią jest.

Straddle. Straddle to ślepe podbicie, zwykle do dwukrotności big blinda, postawione przez gracza po lewej od big blinda, zanim wyjdą karty; gracz stawiający straddle działa wtedy jako ostatni przed flopem, jak większy big blind. Zasada: traktuj straddle jak big blind i przelicz wszystko w straddle’ach. Stack $200 przy $1/$2 ze straddle’em $4 to głębokość 50 straddle, miejsce po straddle’u to nowy pierwszy do działania, a ty grasz płytszą wersję gry: ta sama zmiana, co przeciwko krótkiemu stackowi, gdzie ręce, które muszą coś trafić, tracą na wartości, a ręce robiące jedną dużą parę zyskują.

Ta gra – sześć miejsc, 100 big blindów, od pierwszej decyzji preflopowej aż po river – to ta, którą rozdaje ci Poker Sense, z natychmiastowym feedbackiem GTO przy każdej decyzji. Darmowy plan – 20 rąk i 3 rozmowy z coachem dziennie – obejmuje decyzje preflopowe z każdego miejsca oraz flop w pulach single-raised; pule 3-bet i 4-bet, turn i river oraz spoty przeciw limperom są dostępne w planie Basic za $10/miesiąc.

Podsumowanie

Six-max przy 100 big blindach to standard, bo to gra z największą liczbą decyzji na miejsce, gra, którą stał się cash online, i gra, w którą wymierzono solvery, przy jedynej głębokości stacka, gdzie każda ulica każdego rodzaju puli wciąż ma coś do rozstrzygnięcia. Mapa solvera dla tej gry to mapa heads-up po flopie, jeden raisujący przeciwko jednemu callującemu, i niemal wszystko, co nazywa siebie solverem, rysuje tę samą linię. Twoja gra dziewięcioosobowa to ta sama gra sześcioosobowa z trzema dodatkowymi miejscami dołożonymi z przodu: licz miejsca od buttona, używaj wykresu miejsce za miejscem od Lojacka w głąb, otwieraj bardziej tight z trzech wczesnych miejsc i okazuj ich raise’om więcej szacunku, a sięgaj po praktyczną zasadę zamiast po wykres, gdy pula robi się multiway, zostaje limped po flopie, spotyka krótki stack albo zaczyna się straddle’em. Wykres Mike’a był w porządku. Po prostu musiał wiedzieć, dla którego miejsca go czyta.